Soms vertrouw je op iets dat je niet kan zien.
Niet op regels,
niet op systemen,
maar op het gevoel
dat er aan de andere kant
ook gewoon een mens zit.
Toen ik mijn dossier indiende,
voelde ik dat.
Niet zeker,
niet zonder twijfel,
maar ergens diep vanbinnen
wist ik dat het goed zou komen.
En dat deed het ook.
Mijn referentieadres werd goedgekeurd.
Niet perfect volgens het boekje,
niet zoals het hoort,
maar wel zoals het voor mij klopt.
En misschien is dat wat ik leer.
Dat vertrouwen niet altijd luid is,
maar stil aanwezig.
Dat het niet alles uitsluit,
maar je zachtjes vooruit beweegt.
En dat zelfs in iets praktisch als een adres
ruimte kan zitten.
Ruimte om te leven zoals het voor mij bedoeld voelt.
Misschien is het geen toeval
dat de plek
waar mijn brieven toekomen er zo uitziet.
Open.
Rustig.
Met ruimte om te ademen.
Eenvoudig écht 