Deze wandeling vroeg vertrouwen.
Niet omdat het pad zo moeilijk was,
maar omdat ik het niet volledig
kon overzien.
Een smal wegje.
Modder onder mijn voeten.
Geen zicht op wat er verderop kwam.
En toch bleef ik stappen zetten.
Zo voelt mijn leven nu ook.
Ik zie niet waar ik uitkom.
Ik heb geen plan dat alles dicht timmert.
Geen zekerheid die me geruststelt.
Wat ik wel heb,
is mijn lichaam.
En dat zegt me:
dit klopt.
Niet luid.
Niet overtuigend.
Maar stil en helder.
Vertrouwen is voor mij
niet weten dat alles goed komt.
Het is blijven bewegen,
ook wanneer ik twijfel.
Een stap zetten,
voelen,
opnieuw afstemmen.
Zoals op deze weg.
Ik hoefde niet te rennen.
Ik hoefde niets te bewijzen.
Ik mocht gewoon gaan.
Misschien is dat wel mijn pad:
niet sneller,
niet zekerder,
maar eerlijker.
En dat is genoeg.
Eenvoudig écht 