Onderweg naar Luz
wandelde ik langs dit veld.
Geen zee.
Geen bergen.
Geen grootse bestemming.
Alleen groen dat zich uitstrekte
tot waar mijn blik zachter werd.
Een rij bomen
die niets vroegen.
Een lucht
die wijd genoeg was
om in te ademen.
Ik besefte
dat dit het is.
Niet aankomen.
Niet bewijzen.
Niet uitleggen.
Gewoon stappen.
Gewoon kijken.
Gewoon zijn.
Er is een pad.
Er is een ruimte.
En ergens in de verte
iets dat niet roept,
maar wacht.
Misschien is dat vrijheid.
Misschien is dat thuis.
Eenvoudig écht 