Soms zie ik het bij een kind –
die zorgeloze glimlach,
dat niet nadenken,
maar gewoon doen.
Geen twijfel,
geen filter,
alleen leven in zijn puurste vorm.
En dan voel ik iets bewegen in mij.
Dat kind woont ook in mij,
wachtend op een moment
van vergeten,
van lachen zonder reden,
van gek doen zonder uitleg.
Het herinnert me eraan
dat groei niet altijd ernstig is.
Soms is het precies dat stukje
waanzinnige eenvoud
dat me terugbrengt bij mezelf.
Misschien is volwassen worden gewoon
weer leren spelen.
Eenvoudig écht 