Eerste nacht

De regen tikt op het dak van Luz.

Zacht.
Ritmisch.
Beschermend.

Vandaag liep ik twintigduizend stappen.
Met mijn leven in stukken in mijn armen.

Mijn futon als laatste.
Mijn rust als bagage.

Het regende al toen ik vertrok.
Ik was moe.
Ik had niet geslapen.
Mijn schouders deden pijn.
Mijn hoofd voelde zwaar.

En toch voelde ik geen paniek.

Alleen overgang.

Ik droeg mijn bed naar mijn auto.
Ik maakte het op.
Ik ging even zitten.

En het voelde als een cocon.

Geen dampkappen.
Geen dichtslaande deuren.
Geen geur van andermans eten in mijn lakens.

Alleen stilte.
En ik.

Twee uur later zit ik in de bib.
Te wachten op de sleuteloverdracht.
Mijn appartement is leeg.
Mijn hart niet.

Er zitten nog stemmetjes in mijn hoofd.
Over wat mag en wat niet mag.
Over slapen in een auto.
Over controles.
Over hoe het hoort.

Maar onder die stemmetjes is het zacht.

Ik ben niet aan het vluchten.
Ik ben aan het landen.

Vanavond slaap ik voor het eerst in Luz.
Misschien onder zes planeten.
Misschien gewoon onder wolken.

Ik verwacht geen perfectie.
Alleen rust.

En dat is meer dan ik de voorbije jaren had.