Het appartement was leeg.
Mijn stappen galmden.
En toch had ik nog een klein hongerke.
Dus zat ik daar.
Op de grond.
Met mijn plastiek potje.
In een ruimte die niet meer van mij was.
Misschien was het geen honger.
Misschien was het afronden.
Nog één moment.
Nog één hap.
Nog één adem in deze muren.
En dan mocht het los.
Eenvoudig écht 