Ik zat in de bib.
Mijn laptop aan de lader.
Mijn telefoon ook.
Een vrouw kwam naast mij zitten en vroeg
of ze haar telefoon ook even mocht opladen.
Natuurlijk.
Ze had het zich gemakkelijk gemaakt
in de stoeltjes.
Schoenen uit.
Op kousen over het tapijt.
Ik ook.
Ik zei lachend:
het voelt als thuis hè.
En terwijl ik dat zei, dacht ik:
ik heb geen huis.
Ze keek me aan en zei:
ik heb geen huis.
We begonnen te lachen.
En toen begonnen we te praten.
Ze woont ook in een van.
We wisselden verhalen uit over
plekken,
kou,
condens op ramen,
zoeken naar rust.
Geen uitleg nodig.
Geen verdediging.
Geen fronsende wenkbrauwen.
Gewoon herkenning.
Morgen ga ik waar zij staat.
Een stukje groen.
Gratis.
En waar het mag.
Het geeft me rust dat ik dat nu al weet.
Soms voelt dit pad pittig.
Soms vraag ik me af wat ik aan het doen ben.
En dan,
op een willekeurige dag in de bib,
komt er iemand naast me zitten
die exact begrijpt.
Misschien is dat hoe het werkt.
Je zet een stap.
En het veld antwoordt.
En soms is thuis
gewoon twee vrouwen op kousen
in een bibliotheek
met een verlengkabel ertussen.
Eenvoudig écht 