Mijn lunch vandaag:
Een banaan.
Een wortel.
Een komkommer.
Niet geschild.
Niet gespoeld.
Gewoon gegeten.
Geen fornuis.
Geen koelkast.
Geen microgolf.
Geen afwas.
Gewoon eten.
Ik zit op een stenen rand.
De zon op mijn gezicht.
Mijn sjaal als tafelkleed.
Boten die zachtjes deinen voor mij.
Het is bijna kinderlijk eenvoudig.
En toch.
Er is geen wat ga ik vanavond koken.
Geen volle koelkast die keuzes vraagt.
Geen kasten die gevuld moeten worden.
Er is alleen:
heb ik honger?
Ja.
Dan eet ik.
Mijn leven is momenteel herleid
tot basis.
Waar slaap ik.
Waar douche ik.
Waar laad ik op.
Wat eet ik.
Soms is dat heftig.
Maar soms – zoals nu –
is het ongelooflijk helder.
Dit is geen romantisch verhaal over
minimalisme.
Het is gewoon de realiteit van vandaag.
En vandaag smaakt een wortel
als iets dat klopt.
Eenvoudig écht 