Hoop

Vandaag ging ik
een referentieadres aanvragen.

Geen grote stap
voor de meeste mensen.
Voor mij wel.

Want zonder adres
bestaat een mens
in dit systeem
bijna niet.

Ik werd eerst doorverwezen.
Dan nog eens.
Tot ik hier terechtkwam.

En daar,
midden op het plein,
stond één woord.

HOOP

Alsof iemand het daar
had neergezet
voor mensen zoals ik.

Mensen die opnieuw beginnen.
Mensen die even tussen werelden leven.
Mensen die zoeken naar een plek
die weer klopt.

Het gesprek verliep rustig.
De aanvraag werd ingevuld.
De papieren van Luz liggen nu bij hen.

De volgende stap is foto’s nemen
van de binnenkant van
mijn klein huis op wielen.

Niet perfect.
Niet volgens alle normen.

Maar wel echt.

Luz heeft geen douche.
Geen fornuis.
Geen verwarming
zoals ze dat op papier bedoelen.

Maar ze heeft wel iets anders.

Rust.
Ademruimte.
Een plek waar mijn lichaam
eindelijk kan landen.

En dus stuur ik morgen foto’s.

Zoals het is.
Zonder iets te forceren.

En ik vertrouw erop
dat aan de andere kant van het dossier
ook gewoon een mens zit.

Misschien iemand
die begrijpt
dat een nieuw begin
soms klein begint.

Met een busje.
Een bed.
En een woord op een plein.

Hoop.