Wanneer het licht zacht terugkomt

Gisteren was zo’n dag
waarop moed moe was
en alles een beetje zwaarder droeg
dan nodig leek.

Vandaag werd ik wakker zonder wekker,
met zonlicht dat mijn gezicht vond
alsof het wist waar ik was.

Geen haast,
geen moeten,
alleen mijn lichaam dat
langzaam terugkeert naar zichzelf.

Niet omdat alles opgelost is,
maar omdat er ruimte is gekomen
tussen wat was
en wat nu mag zijn.

Mijn adem is rustiger,
mijn gedachten minder luid,
en ergens diep vanbinnen
is er weer een kleine ja.

Ik hoef niet te begrijpen
waarom het soms zo schuurt.
Ik hoef alleen te voelen
wat me vandaag draagt.

En dat is dit:

zonlicht op mijn huid,
een uitgeruste stilte,
en het besef dat herstel
geen groot gebaar hoeft te zijn.

Misschien is dit ook kracht –
niet de grote,
maar de zachte die blijft.