Lente in mij

Vanmorgen zag ik het licht anders vallen.

Niet groots.
Niet opvallend.
Maar zachter.
Alsof het iets in zich droeg
wat er gisteren nog niet was.

Vandaag is de eerste dag van de lente.

En ergens voel ik dat ook in mij.

Niet als een explosie van energie,
maar als een stille verschuiving.
Een klein openen.
Een zachter worden.

Alsof mijn lichaam weet
dat het niet meer hoeft te overleven
zoals het dat zo lang heeft gedaan.

De bomen dragen nog hun kaalheid,
maar het licht raakt hen anders.
Alsof ook zij al weten wat er onderweg is.

Misschien is dat wat lente is.

Niet het bloeien zelf,
maar het begin van vertrouwen
dat het weer kan.

Na alles wat stilviel.
Na alles wat koud was.

Dat er opnieuw beweging komt.
Op een manier die niet dwingt,
maar uitnodigt.

Ik voel het in mijn adem.
In mijn tempo.
In hoe ik vandaag door de wereld ga.

Voorzichtig.
Maar niet meer gesloten.

Misschien hoeft er nog niets te veranderen.
Misschien is dit al genoeg:

weten dat iets in mij
weer durft te openen.