Tussen tanken en eten

Er zijn van die momenten
waarop eenvoud
niet licht voelt.

Maar scherp.

Vandaag is zo’n dag.

Ik moet Luz taken.
Niet morgen.
Niet volgende week.

Nu.

En toch …
lukt het niet zomaar.

Niet omdat ik niets heb,
maar omdat het systeem vraagt
om meer te hebben
dan wat ik nodig heb.

Een bedrag
dat even wordt vastgezet,
alsof zekerheid alleen bestaat
voor wie overschot heeft.

En dus sta ik daar.

Met genoeg
en tegelijk niet genoeg.

Tussen tanken en eten.
Tussen bewegen en blijven.

Ik voel hoe snel
dit soort momenten
iets in mij kunnen raken.

Alsof ik iets fout doe.
Alsof ik beter had moeten plannen.

Maar dat is het niet.

Dit is gewoon
een wereld
die niet gemaakt is
voor minder.

En dus wordt het
creatief zijn.

Meer stappen.
Minder ver.

Meer voelen.
Minder vanzelfsprekendheid.

Niet uit keuze alleen,
maar ook uit nood.

En toch …

ergens onder alles
blijft er iets rustig.

Ik red me wel.

Niet omdat alles makkelijk is,
maar omdat ik leer
te bewegen
met wat er is.

Misschien is dat ook eenvoud.

Niet dat alles klopt,
maar dat ik blijf staan
in wat niet klopt.

En van daaruit
mijn weg vind.