Iglo-nacht

Er zijn nachten
waarin je voelt dat je leeft.
En nachten waarin je lichaam
je daar heel duidelijk aan herinnert.

Afgelopen nacht was er zo één.

Ik lag in Luz,
ingepakt in alles wat ik had.
Legging, trui, wollen kousen, muts,
winterjas, slaapzak en dons.

En toch …

werd Luz een iglo.

Zelfs aan de binnenkant van de ramen
stond ijs.

Ik werd die nacht vaak wakker.
Niet omdat ik niet kon slapen,
maar omdat mijn lichaam bleef checken:
ben ik nog warm genoeg?

Het was geen comfortabele nacht.
En eerlijk?
Het was er even over.

Ik kan veel hebben.
Maar dit voelde als een grens.

En dat is misschien wat die nacht
me kwam tonen.

Niet hoe sterk ik ben.
Maar waar mijn lichaam zegt:
tot hier en niet verder.

De nacht erna was zachter.
Geen ijs.
Geen strijd.
Gewoon oké.

En dat oké voelde als een luxe.

Deze ochtend werd ik wakker
met een zachter lichaam.
De pijn in mijn spieren is er nog,
maar milder.
Mijn ene been voelt nog zwaar,
maar beweging doet deugd.

Vandaag hoef ik niets.

Geen grote stappen.
Geen plannen.

Alleen zacht bewegen.
Misschien buiten zitten als het droog blijft.
Voelen wat mijn lichaam nodig heeft,
en dat volgen.

Het contrast tussen twee nachten is groot.
Maar misschien is dat net wat ik nodig had
om te voelen:

dat zachtheid niet vanzelfsprekend is,
maar wel iets waar ik voor mag kiezen.

En dat sterk zijn niet betekent
dat ik alles moet dragen.

Maar dat ik mag luisteren
wanneer mijn lichaam fluistert:
dit is genoeg geweest.