Deze ochtend begon zacht.
Geen haast.
Geen moeten.
Gewoon …
wakker worden in Luz.
Met nog een glimlach van gisteren.
Ik was gisterenavond
wat online aan het zoeken.
Gewoon praktisch.
Ik wilde een manier vinden
om een gordijntje te hangen in Luz,
zonder te moeten boren.
Dus ik dacht:
er moet toch iets bestaan?
Een stang.
Iets telescopisch.
Simpel.
En zoals dat gaat,
kom je dan ineens terecht
waar je niet perse zocht.
Ik kwam op een douchegordijnstang.
Bij Lidl.
Perfect eigenlijk.
Uitschuifbaar, geen gedoe.
Exact wat ik nodig had.
Dus ik kijk wat verder.
En dan zie ik de naam.
LUZ.
Ik moest echt even stoppen.
Nog eens kijken.
Nog eens.
Staat daar echt Luz?
Blijkbaar wel.
Ik moest er zo hard om lachen.
Van alle dingen die ik kon tegen komen …
was dit het.
Een stang
voor in mijn busje
dat Luz heet
die …
ook Luz heet.
Je kan het toch niet verzinnen.
En deze ochtend
moest ik er gewoon
weer aan denken.
Aan hoe simpel het eigenlijk was.
En hoe het me toch zo een glimlach gaf.
Misschien is dat het wel.
Dat het leven
soms gewoon
even speels wordt.
Niet groots.
Niet diep.
Maar gewoon …
een klein moment
dat perfect klopt
en je even laat lachen.
En eerlijk?
Dat is soms al meer dan genoeg.
Soms zit het mooiste
in iets dat je niet had kunnen bedenken.
Eenvoudig écht 