Luz 2.0

Er zijn momenten
waarop je beseft
dat een thuis
niet alleen gebouwd wordt
met hout en schroeven.

Maar ook met vertrouwen.

De afgelopen dagen stond Luz
op de oprit van een vriend
in de Ardennen.
Ik was er naartoe gereden
met een bus vol plannen,
maar ook met een hoofd vol zorgen
en een hart dat nog wat zwaar aanvoelde.

En toen gebeurde er iets
wat ik niet gewend ben.

Ik hoefde het niet alleen
te doen.

Mario bouwde.
Hij mat,
hij zaagde,
dacht na
en creëerde een interieur
dat ik zelf nooit had kunnen maken.
Ik keek mee,
hielp waar ik kon
en zag langzaam mijn thuis
veranderen.

Dat voelde dubbel.

Niet omdat ik het niet wilde.

Maar omdat ik niet gewend ben
dat iemand zoveel tijd,
aandacht en vakmanschap
zomaar aan mij geeft.

Misschien is dat wel
de grootse verbouwing
van deze week geweest.

Niet die van Luz.

Maar die van mij.

Ik leer langzaam
dat ontvangen
niet hetzelfde is als afhankelijk
zijn.

Dat iemand die iets voor je doet
niet betekent dat je tekortschiet.

Dat liefde,
vriendschap
en zorg
soms gewoon
gegeven mogen
worden.

Als ik naar Luz kijk,
zie ik natuurlijk een mooier
interieur.

Maar ik zie ook een herinnering.

Aan een paar dagen waarop
ik mocht ervaren
dat ik niet alles alleen hoef
te dragen.

En dat maakt mijn busje
nog veel meer dan een thuis
op wielen.

Ze herinnert me eraan
dat sommige mensen
niet alleen helpen om een kast
te bouwen.

Ze helpen je ook opnieuw
te geloven
dat je het waard bent
om geholpen te worden.

Luz 2.0 is daarom veel meer
dan een nieuwe inrichting.

Ze is een herinnering aan
wat er kan ontstaan
wanneer iemand
zijn tijd,
zijn talent
en zijn hart met je deelt.

En elke keer als ik straks
mijn koffie zet
in dat kleine keukentje,
zal ik daar even aan
terugdenken.