De maan was er nog

Vanmorgen werd ik weer
vroeg wakker.

De maan hing nog hoog
aan de hemel
terwijl de dag
al voorzichtig begon.
Alsof de wereld
nog even tussen
nacht en ochtend
bleef hangen.

Ik bleef kijken.

De voorbije jaren
heb ik afscheid genomen
van verschillende verbindingen.
Sommige waren familie.
Andere waren vriendschappen.
Sommigen duurden vijfentwintig jaar.
Andere veel korter.

Geen enkel afscheid was
hetzelfde.

Maar één ding bleef
telkens terugkomen.

Ik vind het moeilijk
wanneer iets dat ooit mooi was,
eindigt in stilte.

Niet omdat ik koste wat kost
wil vasthouden.

Maar omdat ik geloof dat
iets wat waardevol was,
ook een waardig afscheid
verdient.

Toch leerde ik de voorbije tijd
iets wat ik vroeger veel moeilijker vond.

Ik heb gedaan wat ik kon.

Ik ben oprecht geweest.
Ik ben eerlijk geweest.
Ik ben mezelf geweest.

Meer kan ik uiteindelijk
niet doen.

Hoe iemand anders daarna
met mij omgaat,
ligt niet langer in mijn handen.

Dat maakt het verdriet niet kleiner.

Want mensen die een plaats
in je hart kregen,
verlaten dat niet zomaar.

En misschien hoeven ze dat ook niet.

Ik besef steeds meer
dat loslaten niet betekent
dat iemand uit je hart verdwijnt.

Het betekent dat je stopt met
jezelf verantwoordelijk te maken
voor wat niet langer van jou is.

Terwijl ik naar de maan keek,
voelde ik iets zachts.

Ik hoef niet te vechten
tegen wat ik voel.

Ik mag verdriet hebben.
Ik mag mooie herinneringen bewaren.
En ik mag tegelijk kiezen
voor verbindingen waarin
woorden en daden elkaar
ontmoeten.

Waar ik mezelf niet kleiner
hoef te maken.

Waar ik spontaan mag zijn.

Misschien is dat voor mij
de betekenis van eenvoudig leven.

Niet leven zonder
moeilijke gevoelens.

Maar leven zonder
mezelf onderweg kwijt te raken.

Vanmorgen stond de maan nog
aan de hemel.

Even later zag ik haar niet meer.

Niet omdat ze verdwenen was.

Maar omdat het licht
stilaan de ruimte innam.