Gisteren werd ik wakker met veel emoties.
Nog voor de dag goed en wel begonnen was, voelde ik dat er al heel veel in me omging.
Er moest vanalles gebeuren.
Afspraken, praktische zaken, keuzes en een afscheid dat plots wel heel dichtbij kwam.
De overgang van Luz naar Alba.
En misschien was het gewoon wat veel tegelijk.
Ik was bij J. Omdat ik met Luz niet meer verder mocht rijden en Alba nog helemaal leeg is, kon ik op dat moment in geen van beide bussen slapen.
Een beetje tussen twee werelden in dus.
Luz was nog even van mij, maar haar tijd bij mij liep ten einde.
Alba was er ondertussen wel, maar moest haar plek nog krijgen.
Er moest nog zoveel gebeuren.
En ergens voelde ik dat ik zelf ook even niet meer wist waar ik alles moest laten.
J nam gisteren een stukje van me over.
Terwijl ik een afspraak had in Gent, ging hij Alba ophalen en Luz verkopen.
Gewoon doen wat op dat moment nodig was.
Maar voor mij betekende dat meer dan een praktische taak uit handen geven.
Ik had de laatste tijd al veel van mezelf gevraagd.
Misschien was ik ongemerkt alweer een stukje over mijn eigen grenzen gegaan.
En soms merk je dat pas wanneer je even niet meer alles zelf hoeft te dragen.
Ik voelde dankbaarheid.
Omdat hij zag dat het veel was.
Omdat hij het gewoon overnam.
Omdat ik niet alles hoefde uit te leggen of zelf in goede banen te leiden.
Ergens vind ik dat nog altijd bijzonder
Dat je iemand dichtbij kunt laten komen en dat die persoon soms gewoon een stukje van jouw wereld meedraagt.
En ondertussen gebeurde er iets bijzonders in zijn tuin.
Luz en Alba stonden er even samen.
Mijn oude wereld op wielen en de nieuwe die nog helemaal vorm moet krijgen.
Luz met alle herinneringen die ze met zich meedraagt.
De plekken waar ik wakker werd, de wegen die ik reed, de mensen die ik ontmoette en alles wat onderweg in mij veranderde.
Ze was zoveel meer dan een bus.
Ze was mijn plek.
Mijn vrijheid.
Mijn kleine wereld waarin ik mijn eigen ritme kon volgen.
En nu stond daar Alba.
Nog leeg.
Nog zonder verhaal.
Een canvas waarop nog zoveel mag ontstaan.
Ik vond het mooi dat ze nog even samen waren.
Alsof er een klein moment was waarin het oude en het nieuwe elkaar konden ontmoeten.
Zonder haast.
Zonder dat het ene het andere meteen moest vervangen.
Luz mocht nog even bestaan naast Alba.
En misschien had ik dat zelf ook nodig.
Want afscheid nemen betekent niet dat iets plots geen deel meer van je is.
Alles wat Luz voor mij betekend heeft, verdwijnt niet wanneer ze met haar nieuwe mensen vertrekt.
Het zit in mij.
In wat ik beleefd heb.
In wat ik onderweg geleerd heb.
In de herinneringen die ik meeneem.
En dan was er ook nog die nummerplaat.
Zo’n klein praktisch detail, maar op zo’n dag krijgen zelfs die dingen soms een andere betekenis.
Alsof ook daarin iets van de overgang zichtbaar wordt.
Een nieuwe naam, een nieuw begin, een nieuwe plek om mijn leven verder vorm te geven.
Ik weet nog niet precies hoe Alba zal worden.
Ik hoef het ook nog niet te weten.
Misschien is dat wel iets dat ik steeds meer begin toe te laten.
Dat niet alles vooraf duidelijk hoeft te zijn.
Dat ik niet op elk moment hoef te weten hoe het verder moet.
Dat sommige dingen eerst gewoon mogen gebeuren.
En dat ik ondertussen ook mag voelen wat het met me doet.
Gisteren was niet alleen een dag van regelen, afspraken en afscheid nemen.
Het was ook een dag waarop ik mocht ervaren dat ik niet alles alleen hoef te doen.
Dat iemand anders soms even het stuur mag overnemen.
Dat ik niet altijd degene moet zijn die alles draagt, bedenkt en organiseert.
En dat daar niets verkeerds aan is.
Misschien is dat voor mij soms nog een oefening.
Mijn eigen ruimte innemen, mijn eigen grenzen respecteren en tegelijk toelaten dat iemand anders dichtbij komt.
Niet door mezelf kwijt te raken in het samenzijn.
Maar juist door mezelf te mogen blijven, ook wanneer iemand een stukje met me meedraagt.
Gisteren is Luz vertrokken.
Alba is er.
En ergens ben ik zelf ook een beetje onderweg van het ene naar het andere.
Ik hoef vandaag niet te weten wat Alba allemaal zal worden.
Ik mag haar rustig leren kennen.
Net zoals ik mezelf steeds opnieuw leer kennen.
Met alles wat geweest is.
Met alles wat nog mag komen.
En met de mensen die onderweg even naast me komen staan.
Soms is een nieuw begin niet alleen iets wat je zelf vormgeeft.
Soms begint het ook met mogen leunen.
En met dankbaar zijn dat iemand er even voor je is.
