Auteur: Eenvoudig écht

Er zijn dromen die je wakker schuddenen dromen die je zacht laten landen. Jarenlang waren mijn nachten gevuld met onrust. Achtervolgd worden. Bommen die vielen. Tanden die uit mijn mond brakenen op de grond lagen. Dromen van een lichaam dat altijd paraat moest staan. Altijd alert. Altijd klaar om te vertrekken. En dan, ineens,iets anders. … Meer lezen over Wanneer dromen veilig worden

Er was een tijd waarin ik mijn lichaam vooral zag als iets dat niet meewerkte. Pijn die bleef hangen. Spanning die nergens heen ging. Een vermoeidheid die niet verdween, hoe hard ik ook probeerde goed te leven. Ik zocht oplossingen. Schema's. Uitleg. Manieren om weer te functioneren. Tot ik langzaam begon te voelen dat mijn … Meer lezen over Mijn lichaam als barometer

Ik ging even naar buiten. Niet om iets te zoeken, maar om mijn lichaam wat ruimte te geven. De bomen stonden er gewoon. Takjes zonder bladeren, stil, in elkaar verstrengeld. Niets dat probeerde mooi te zijn. Ik vond een klein stukje hout op de gronden nam het mee, zonder plan. Misschien wordt het is voor … Meer lezen over Onderweg

Soms hoef je niets te forceren. Soms mag je gewoon vertrouwendat alles wat bij je hoort, vanzelf zijn weg vindt. Mijn kleine tafeltjedat ooit in mijn woonkamer stond, staat vanavond op een podium. Onder warme lampen, tussen zachte kussens, in een ruimte vol verhalen. Wat ooit diende om mijn thee op te zetten, draagt nugesprekken, … Meer lezen over Alles vindt zijn plek

Soms vindt het leven de mooiste bestemmingen voor wat we durven loslaten. Vandaag kreeg mijn oude tafeltje een nieuwe thuis. Geen groots gebaar, geen groot geldbedrag -maar een verhaal dat klopt. Een man schreef me dat hij het wilde gebruiken alsdecorstuk voor een podcast over muziek. Dan krijgt het nog leuke verhalen te horen, zei … Meer lezen over Het tafeltje

Ik leef nu in een tussenruimte. Nog hier, al los. De muren om me heen staan er nog, maar ze dragen mijn toekomst niet meer. Ik heb geen haast. Ik hoef niets te beslissen vandaag. Er is alleen dit: wakker worden, ademen, voelenof ik nog bij mezelf ben. Dat is mijn maatstaf geworden. Niet vooruitgang.Niet … Meer lezen over Een eerlijk nu

Ik bereid me niet voor op de koudedoor ze te vermijden. Ik nodig haar uit. In huis laat ik het frisser worden. Ik draag minder lagen. Ik douche koud. Ik luister naar wat mijn lichaam doet, niet naar wat het zou moeten kunnen. 's Avonds kook ik water. Niet om te koken,maar om warmte vast … Meer lezen over Leven met de koude

Soms toont het leven zich paswanneer alles even stilstaat. Wanneer de geluiden zachter worden, de tijd langzamer loopt, en ik niet meer zoek naar wat ik mis, maar gewoon kijk naar wat er is. In dat stille kijken worden muren kunst, water spiegels, en schaduwen verhalen. Misschien is dat wel de echte rijkdom - zien … Meer lezen over De schoonheid van stilte

Mijn broer gaf me dit boek. Hij zei dat het bij me paste - een vrouw, een reis, een woestijn vol stilte en zon. Ik bladerde door de eerste bladzijdenen voelde het meteen: dit gaat niet enkel over kamelen en zand, maar over het onderweg zijn in jezelf. Over vertrouwen op je eigen richting, ook … Meer lezen over Sporen in de woestijn

De voorbije weken schreef ik weinig. Niet omdat er niets was, maar omdat alles tegelijk gebeurde. Mijn dagen vulden zich met handen in kringwinkels, lijstjes die kleiner werden, nachten die kouder aanvoelden,en een hart dat steeds rustiger werd. Luz nam ruimte in. Niet luid, niet dwingend, maar als iets wat vanzelf centraal kwam te staanElke … Meer lezen over Tussen wat was en wat wordt