Auteur: Eenvoudig écht

Soms zeggen mensen: je hebt gewoon meer contact nodig. Maar wat als het omgekeerde waar is? Wat als afstand niet het probleem is … … maar net de plek waar je weer kunt ademen? Dat is een moeilijke gedachte. Want afstand wordt vaak verward met afwijzing. Alsof je iemand minder graag ziet. Alsof je wegloopt. … Meer lezen over Ik ben niet op zoek naar afstand

Gisteren vroeg Mario mij: Wat ga jij doen? Hij stond op het punt om te vertrekken. Ik keek naar Luz. Die lag nog helemaal overhoop. Dus ik antwoordde: Ik ga eerst Luz verder opruimen, dan nadenken. We moesten allebei lachen. En voor we het wisten, waren we in gesprek over multitasken. Over hoe we als … Meer lezen over Eerst opruimen, dan nadenken

Er was een tijd waarin ik veel mensen kende. Mensen die ik vrienden noemde. Mensen met wie ik regelmatig afsprak. Mensen die deel uitmaakten van mijn leven. Vandaag zijn dat er veel minder. Niet omdat ik mensen minder graag zie. Maar omdat ik onderweg iets ontdekte. Niet elke verbinding voedt. Sommige ontmoetingen zijn mooi voor … Meer lezen over Hoe echter, hoe rijker

Vanmorgen werd ik wakker na een korte nacht. Mijn hoofd was nog vol van gesprekken. Van verwachtingen. Van dingen die gezegd werden. En misschien nog meer van dingen die niet gezegd werden. Ik besloot vroeg op te staan. Niet om iemand te zien. Niet om te wachten. Maar gewoon om koffie te halen. Terwijl ik … Meer lezen over De koffie die ik mezelf gaf

Vanmorgen moest ik lachen. Niet om iemand. Maar met iemand. Aan de overkant stond een rood busje. Een prachtig busje. Alleen … toen de achterklep open ging leek het alsof de hele inboedel mee op vakantie was. We maakten er samen grapjes over. En toen besefte ik iets. Ik woon in Luz. Niet voor een … Meer lezen over Hoe minder, hoe meer

Vanmorgen vertrok ik om kwart over zes. Met een eenvoudige doel. Koffie. Meer niet. Ik had warm water kunnen krijgen van de buren, maar ik voelde dat ik nog even alleen wilde zijn. Even wandelen. Even in mijn eigen wereld blijven voor de dag echt begon. Dus vertrok ik. Twintig minuten later stond ik aan … Meer lezen over Drie gesloten bakkers later

Soms vraag ik me af waarom we geluk zo ingewikkeld maken. We zoeken naar grote veranderingen, bijzondere momenten en antwoorden op vragen die we nog niet eens helemaal begrijpen. En dan zit ik hier. Onder de open klep van Luz. Met uitzicht op een veld. Een stoel in de schaduw. Een schrift op mijn schoot. … Meer lezen over Heerlijk toch?

Er zijn ochtenden waarop ik wakker word en meteen weet waar ik ben. En er zijn ochtenden zoals deze. Ochtenden waarop ik eerst even moet kijken. Een veld. Een horizon. Een camper verderop. Een lucht die nog niet helemaal beslist heeft of ze grijs of goud wil zijn. En dan herinner ik me weer waar … Meer lezen over Kunnen aankomen

Soms denk ik weken na over iets dat uiteindelijk veel eenvoudiger blijkt te zijn. Ik had de voorbije weken veel nagedacht. Over ontmoetingen. Over mensen. Over wat iets betekent en wat niet. Over de vraag of ik iemand nog eens zou terugzien. Over de dingen die we niet zeggen en de dingen die we misschien … Meer lezen over Twee stoeltjes

Vandaag was het te warm voor grote plannen. Zelfs Luz gaf het op. Ze staat een paar meter verderop te bakken in de zon terwijl ik mezelf onder een boom heb geparkeerd. De afgelopen dagen heb ik veel nagedacht over rust. Overprikkeling. Herstellen. En vandaag besef ik dat rust soms verrassend eenvoudig is. Geen oplossing. … Meer lezen over Een streepje schaduw