Vandaag gebeurde er iets kleins.
Maar eigenlijk was het helemaal niet klein.
Iemand sprak me aan op de straat.
Zo een klassiek gesprek dat begint met uitleg,
met overtuigen, met aanpassen.
En voor het eerst zei ik gewoon:
ik ga je je uitleg besparen, want ik woon in een busje.
Geen omweg.
Geen verzachting.
Geen schaamte.
Gewoon de waarheid.
En in dat moment voelde ik het zo duidelijk:
dit is niet meer iets tijdelijks
of iets dat ik nog moet uitleggen.
Dit is mijn leven.
Er is een verschil tussen iets doen
en het echt belichamen.
En vandaag …
voelde ik dat ik er ben.
Niet perfect.
Niet altijd makkelijk.
Maar wel echt.
Dit ben ik nu.
Eenvoudig écht 