Een kopje vrijheid

De rekening van koffies on the go
begon op te lopen.
Niet alleen financieel,
maar ook ergens vanbinnen.

Altijd even binnenlopen,
snel bestellen,
weer door.
Een momentje rust dat eigenlijk
geen echte rust was.
Altijd onderweg,
altijd tussen twee plekken in.

En ergens begon ik dat te voelen.

Vandaag was anders.

Ik zat in Luz, mijn kleine huis op wielen,
met een simpel kopje koffie.
Gemaakt met een waterkokertje
dat ik van iemand kreeg.
Zo’n klein gebaar,
maar vandaag voelde het groots.

Voor het eerst
hoefde ik nergens heen voor koffie.
Voor het eerst
was het er gewoon … bij mij.

Ik maakte het zelfs terwijl ik onderweg was.
En toen ik stopte en een slok nam,
voelde ik het meteen.

Dit is anders.

Niet omdat het luxer is.
Niet omdat het perfect is.
Maar omdat het van mij is.

Omdat dit leven, hoe simpel ook,
iets in mij raakt dat ik lang niet gevoeld heb.

Rust.
Eigenheid.
Vrijheid in kleine dingen.

Misschien is dat wat ik aan het leren ben.
Dat het niet zit in meer, maar in minder.
Niet in zoeken, maar in creëren.
Niet in onderweg zijn, maar in aankomen,
precies waar ik ben.

En vandaag was dat hier.
Met een kopje koffie.
In Luz.

En het was heerlijk.