Niet wonen, maar landen

Ik merk dat ik anders begin te kijken naar plekken.

Niet meer:
waar kan ik staan,
waar mag het,
waar is het praktisch.

Maar eerder:

waar kan ik even landen.

Vandaag kwam ik zo een plek tegen.

Water dat zacht voor zich uit lag,
riet dat meebeweegt met de wind,
een houten steiger die nergens naartoe hoeft.

Niets spectaculairs.
En toch …

alles.

Ik bleef er even staan en voelde
hoe mijn lichaam vertraagde.

En dat is eigenlijk waar ik naar op zoek ben met Luz.

Alsof iets in me zei:
hier mag je even zijn.

Geen vaste plek.
Geen eindbestemming.

Maar plekken zoals deze.

Plekken waar
mijn adem zachter wordt,
mijn hoofd stiller wordt,
mijn lichaam zich veilig voelt.

Plekken die niets van me vragen
en waar ik niets hoef te bewijzen.

Alleen maar …

zijn.

Misschien is dat mijn nieuwe manier van wonen.

Niet vast op één plek,
maar telkens opnieuw landen.

Daar waar het klopt,
al is het maar voor even.

En misschien is dat ook vrijheid.

Niet weten waar je morgen bent,
maar wel weten dat

je zal voelen wanneer je ergens mag blijven.

En vandaag voelde dat zo.

Hier,
aan het water.

Met Luz vlakbij.

En dat was genoeg.

Voel je dat deze woorden iets in je raken? Of ken je een plek waar ik met Luz even mag landen, dichtbij de natuur en het water … mag je me altijd een berichtje sturen.