Ik voel het al even.
Dat het tijd is om te vertrekken.
Niet vanuit onrust.
Niet omdat ik ergens van weg wil.
Maar omdat iets in mij zachtjes blijft fluisteren:
het is tijd.
En toch …
ben ik er nog.
Niet omdat ik twijfel,
maar omdat het leven ook soms gewoon praktisch is.
Een tank die nog gevuld moet worden.
Centen die even niet meebewegen.
Een paar dingen in Luz die nog aandacht vragen.
Afspraken die er nog zijn.
Kleine dingen misschien.
Maar genoeg om nog even te blijven waar ik ben.
En dat voelt gek.
Alsof mijn hart al onderweg is,
maar mijn lichaam nog even moet wachten.
Alsof ik al afscheid genomen heb,
maar nog niet echt vertrokken ben.
Ik merk dat dat misschien wel de moeilijkste plek is.
Niet het niet-weten.
Maar het wél weten …
en nog niet kunnen.
En toch zit er ook iets zachts in.
Want waar ik vroeger misschien zou duwen,
forceren,
of mezelf voorbijlopen om maar vooruit te gaan …
mag ik nu gewoon even hier zijn.
In het tussenstuk.
Wetende dat ik ga.
Maar ook accepterend dat het nog niet vandaag is.
Misschien hoort dat er ook gewoon bij.
Dat vertrekken niet altijd één moment is,
maar een proces.
Een langzaam loslaten,
nog voor je fysiek beweegt.
En misschien …
is dat ook al een vorm van onderweg zijn.
Eenvoudig écht 