Soms zijn het de kleinste dingen die het meest raken.
Vandaag was zo een dag die een beetje tussenin hing.
Ik was moe.
Mijn lichaam vroeg om rust,
maar mijn hoofd bleef wat zoeken.
Ik voel dat het tijd is om te vertrekken,
maar ik kan nog niet.
En ergens …
had ik ook gewoon nood aan wat connectie.
Niet groots.
Niet ingewikkeld.
Gewoon …
even niet alleen.
De voorbije dagen was het stil op Peloeze.
Alleen met mezelf, mijn ritme, mijn plek.
En vandaag was daar plots iemand.
Nathan uit Engeland,
die al tien jaar in zijn busje leeft.
Tien jaar.
Het voelde bijzonder om hem te ontmoeten.
Alsof ik even iemand kruiste die al verder is
op een pad waar ik nog maar net op begonnen ben.
We praatten wat.
Gewoon, eenvoudig.
En toen, zonder veel woorden,
gaf hij me een cadeautje.
Lichtjes.
Voor in Luz.
Zo klein.
Zo onverwacht.
Maar op dat moment,
precies wat ik nodig had.
Alsof er even iets verzachtte.
Alsof ik herinnerd werd aan iets heel eenvoudigs:
dat ik dit niet helemaal alleen doe.
Dat er onderweg altijd wel iemand opduikt
op het juiste moment.
Vanavond hangen de lichtjes in Luz.
Zacht licht in een kleine ruimte
die steeds meer als thuis voelt.
En ik besef …
het zijn niet alleen de grote stappen
die dit leven dragen,
maar ook de kleine momenten
die je net dat beetje warmte geven
wanneer je het nodig hebt.
Een glimlach,
een gesprek,
een klein cadeautje.
Een beetje licht op een dag die dat kon gebruiken.
En vandaag …
kreeg ik dat gewoon.
Soms komt precies wat je nodig hebt,
op een manier die je niet verwacht.
Eenvoudig écht 