Gisteren was een heerlijke dag met mijn familie.
En dat is iets dat ikzelf misschien
niet meteen had verwacht.
Want lange tijd voelde dat anders.
Zwaarder.
Spannender.
Alsof ik er wel was,
maar tegelijk ook niet echt.
Alsof ik voortdurend iets probeerde recht te houden,
zonder goed te weten wat.
Maar gisteren,
was het anders.
Sinds ik in Luz woon,
voel ik dat ik meer bij mezelf ben.
Rustiger.
Zachter.
Meer aanwezig.
En dat voelde ik ook daar.
Ik hoefde niets te dragen.
Niets op te lossen.
Niets te compenseren.
Ik was er gewoon.
Ik merkte dat ik met iedereen even apart ging praten.
Niet omdat het moest, maar omdat het zo vanzelf kwam.
Echte gesprekken.
Kleine momenten.
Op mijn tempo.
En het deed deugd.
Na het feestje ging ik ook nog even
mee met mijn ouders.
Ook daar …
was er geen spanning in mij.
Geen weerstand.
Alleen … zachtheid.
Alsof er ruimte was ontstaan
waar die er vroeger niet was.
Deze ochtend zat ik in Luz.
Met een kopje koffie die ik van hen had gekregen.
Een klein gebaar misschien.
Maar het voelde als een mooie verbinding.
Niet omdat alles anders is geworden.
Maar omdat ik anders ben komen opdagen.
Dichter bij mezelf.
En misschien is dat wel wat het verschil maakt.
Dat je niet hoeft te kiezen tussen
afstand of verbinding.
Maar dat er iets nieuws kan ontstaan
wanneer jij gewoon blijft waar je bent.
In jezelf.
En van daaruit …
kan er ineens meer dan je dacht.
Het deed me deugd om samen te zijn.
Soms verandert er niets aan de buitenkant,
maar alles in hoe je het ervaart.
Eenvoudig écht 