Er wordt vaak gesproken over vrijheid.
Over leven in een busje.
Over gaan en staan waar je wil.
En ja …
dat is er ook.
Die ochtenden waar je wakker wordt
met licht en stilte
en het gevoel dat je nergens moet zijn.
Maar er is ook iets anders.
Iets waar minder over gesproken wordt.
De dagen waarop je moe bent
en eigenlijk gewoon even wil blijven liggen,
maar je weet dat je straks
weer moet vertrekken.
Omdat je niet overal
zomaar kan blijven.
Omdat je altijd
een beetje onderweg bent.
Vandaag voelde ik dat heel sterk.
Mijn benen zijn moe
van te veel stappen,
van te veel bewegen.
En ergens …
mis ik het even
om gewoon ergens te kunnen zijn.
Zonder te moeten nadenken.
Zonder te moeten verplaatsen.
Zonder het gevoel dat
er weer een volgende stap komt.
Vanlife is vrijheid.
Maar het is ook:
Zoeken,
aanpassen,
loslaten
en soms …
gewoon moe zijn.
En dat maakt het niet minder mooi,
maar wel echter.
Misschien is dat wat dit leven echt is.
Niet perfect.
Niet altijd licht.
Maar een constante beweging.
Tussen vrijheid
en beperking.
Tussen rust
en onderweg zijn.
En vandaag …
kies ik even voor het gras.
Voor niet bewegen.
Voor niets moeten.
Gewoon even zijn.
Ook dat is vrijheid.
Vrijheid zit niet alleen in gaan,
maar ook in durven blijven.
Eenvoudig écht 