Er is nog iets dat veranderd is.
Misschien minder zichtbaar,
maar minstens even belangrijk.
Ik ben gestopt met het gevoel
dat ik overal over moet kunnen meepraten.
Jaren geleden al ben ik gestopt
met het volgen van het nieuws.
Niet omdat het me niets kan schelen.
Integendeel.
Mijn hart voelt.
Voor wat er gebeurt in de wereld.
Voor het verdriet.
Voor de pijn.
Voor alles wat soms zo zwaar voelt.
Maar ik hoef het niet elke dag
meer binnen te laten.
Ik hoef mezelf niet telkens opnieuw
door die angst en die zwaarte te halen.
Om te weten.
Om mee te kunnen praten.
Om betrokken te lijken.
Ik ben nog steeds bewust.
Maar op mijn manier.
Zachter.
Dichter bij mezelf.
Ik kies ervoor om goed te doen
in mijn nabije omgeving.
In de kleine dingen.
In wat voor mij haalbaar is.
En eerlijk?
Dat is voor mij al meer dan genoeg.
Misschien red ik de wereld daar niet mee.
Maar ik verlies er mezelf ook niet in.
En dat …
voelt als een vorm van vrijheid
waar weinig over gesproken wordt.
Eenvoudig écht 