Gisterenavond kwam ik aan op mijn slaapplek.
Net op datzelfde moment
reed ook een ander busje toe
dat ik daar al vaker had zien staan.
Alleen wist ik nooit van wie het was.
Tot gisteren.
We raakten aan de praat.
Dronken een wijntje.
En praatten tot diep in de nacht.
Zo vanzelfsprekend soms.
Hoe een vreemde plots zo vertrouwd kan voelen.
Op een bepaald moment zei hij:
ik heb zin om jou een knuffel te geven.
En eerlijk?
Dat voelde zo fijn.
Omdat ik er blijkbaar meer nood aan had
dan ik dacht.
Soms dragen we veel alleen
tot iemand onverwacht even warmte brengt.
En nog iets grappigs:
hij heet Jeroen.
Zoals mijn broer.
Alsof het leven soms
op bijzondere manieren zegt:
Je bent niet alleen.
Soms zijn de mooiste ontmoetingen
net diegene die nergens naartoe hoeven.
Eenvoudig écht 