Gisteren had ik een mooi gesprek.
Over relaties.
Over liefde.
Over het idee dat je aan iets moet werken.
En ik hoorde mezelf zeggen:
voor mij mag het flowen.
Niet perfect.
Niet zonder uitdagingen.
Maar wel natuurlijk.
Ik geloof niet meer zo in liefde
die vooral zwaar voelt.
In trekken,
duwen,
twijfel,
hopen dat het ooit beter wordt.
Ik heb geleerd dat veel mensen dat
werken aan een relatie noemen.
Maar soms is het gewoon uitputting.
Voor mij mag liefde ook zacht zijn.
Dat je graag bij elkaar bent.
Dat gesprekken vanzelf gaan.
Dat je jezelf mag zijn.
Dat er ruimte is.
Ja, ook dan vraagt het soms moed.
Eerlijkheid.
Groei.
Open gesprekken.
Maar dat voelt anders dan vechten.
Misschien ben ik op een punt gekomen
waar ik niet meer geloof dat
liefde pijn moet doen om echt te zijn.
Misschien mag het ook gewoon stromen.
Eenvoudig écht 