Vandaag is er geen plan.
Geen plek waar ik moet zijn,
geen lijstje dat wacht.
Alleen een hangmat
die zacht beweegt
op het ritme van de wind.
Een deken dat net warm genoeg is.
Zon die af en toe door de bladeren breekt
en even blijft liggen op mijn gezicht.
Ik doe niets.
Niet omdat er niets te doen is,
maar omdat ik niets hoef.
Mijn gedachten vertragen vanzelf.
Mijn adem wordt stiller.
Mijn lichaam zakt dieper weg
alsof het eindelijk weet
dat het niet meer hoeft te dragen.
Er is gras.
Er is lucht.
Er is tijd.
En ergens daartussen
ben ik.
Meer is er niet.
Meer is er niet nodig.
Eenvoudig écht 