Regen en niks

Vanmorgen regende het.

Zo’n regen die nergens heen hoeft.
Geen storm.
Geen drama.

Gewoon druppels
die hun eigen tempo volgen.

Ik ook.

Ik bleef liggen
tot mijn lichaam zei
dat het genoeg was.

Geen wekker.
Geen plan.

Alleen een ochtend
die zich langzaam ontvouwde.

Koffie maken in Luz
is nooit helemaal perfect.

Water dat net te snel loopt.
Of net te traag.

Maar misschien is dat
net het punt.

Dat het niet perfect moet.

Dat het gewoon mag zijn
wat het is.

Ik zat in de opening van mijn busje
met mijn kop koffie
en keek naar buiten.

Naar nat gras.
Naar bomen die niets vragen.
Naar een wereld
die ook gewoon … even pauze neemt.

En ergens daartussen zat ik.

Niet op weg naar iets.
Niet bezig met later.

Gewoon hier.

Er was een tijd
dat dit me onrustig zou maken.

Dat ik zou denken:
doe ik wel genoeg?
ben ik niet te traag?

Nu denk ik
dat ik het eindelijk begin te snappen.

Dat traag niet hetzelfde is
als stilstaan.
Dat niks doen niet hetzelfde is
als leeg zijn.

Soms is het net andersom.

Dat juist in dat niks
alles weer een beetje op zijn plek valt.

Vandaag hoef ik nergens heen.

En eerlijk?

Dat voelt als meer dan genoeg.