Zeemens

Ik vertrok.

Niet omdat er iets fout was,
maar omdat er iets niet helemaal klopte.

Te veel ruis.
Te veel voelen.
Te weinig ruimte om gewoon te zijn.

En dus reed ik.

Weg van het gesloten.
Weg van het donkere.

Richting iets wat ik nog niet helemaal
kon benoemen,
maar wel al kon voelen.

Onderweg werd mijn adem rustiger.
Mijn hoofd stiller.

Alsof ik mezelf ergens onderweg
weer oppikte.

En toen wist ik het.

Ik ben geen bosmens.
Ik ben een zeemens.

Geef mij maar horizon.
Wind die beweegt.
Water dat nooit stilstaat.

Daar gebeurt iets.

Daar wordt alles lichter.
Speelser ook.

Alsof het leven zegt:
kom het hoeft niet zo zwaar.

Misschien is natuur
niet voor iedereen hetzelfde.

Misschien gaat het niet over waar het mooi is,
maar over waar je kan ademen.

Voor mij is dat de zee.

Altijd al geweest,
denk ik.

Ik was het gewoon even vergeten.