Er was een tijd
waarin ik mijn lichaam zag
als iets dat niet meewerkte.
Pijn die bleef hangen.
Spanning die nergens heen ging.
Een vermoeidheid die niet verdween,
hoe hard ik ook probeerde goed te leven.
Ik zocht oplossingen.
Structuur.
Uitleg.
Manieren om weer te functioneren.
Tot ik begon te voelen
dat mijn lichaam geen probleem was
dat opgelost moest worden.
Maar een kompas.
In Luz leer ik dat elke dag opnieuw.
Wanneer mijn nek vastzit.
Mijn kaken gespannen zijn
of mijn hoofd begint te bonzen,
dan zegt dat niet:
je doet het fout.
Het zegt:
hier is te veel
of hier kan je niet helemaal jezelf zijn.
Ik voelde het op de weide.
In kleine dingen.
Niet volledig kunnen ontspannen.
Niet vrij bewegen.
Niet gewoon kunnen zijn.
En mijn lichaam sloeg het op.
Tot ik vertrok.
Hier,
dichter bij de zee,
op een plek waar ik mag zijn
zonder te twijfelen,
begint het los te komen.
Niet altijd zacht.
Soms in hoofdpijn.
In spanning
die eerst nog even luider wordt.
Maar ik herken het nu.
Dit is geen terugval.
Dit is ontlading.
En dus blijf ik.
Niet omdat het moet,
maar omdat mijn lichaam het vraagt.
Nog een nacht.
En nog één.
Zodat ik kan zakken.
Zodat mijn systeem kan vertragen.
Zodat ik weer kan voelen wat klopt.
Er is hier een plek waar ik al langer kom.
Een steen vlakbij de zee.
Ik ga er zitten,
zonder iets te moeten.
En telkens opnieuw
voel ik hoe mijn lichaam zachter wordt.
Alsof het mij daar sneller terugvindt.
Aan de zijkant van die steen
zit iets half verborgen.
Een stukje roze
dat door het zand piept.
Iets met een zon en een hart.
Ik kan het niet helemaal meer lezen,
maar dat hoeft ook niet.
Ik weet wat het betekent.
Niet alles hoeft zichtbaar te zijn
om te voelen dat het klopt.
Ik begin te begrijpen
dat mijn lichaam mij niet tegenwerkt.
Het wijst me.
Niet naar méér doen.
Maar naar waar het klopt.
En misschien is dat wel
de grootste verschuiving:
dat ik mijn lichaam
niet langer probeer te sturen,
maar leer volgen.
Niet perfect.
Niet elke dag.
Maar wel steeds eerlijker.
En steeds zachter.
Eenvoudig écht 