zonder zichtbaar te moeten zijn
Soms ontmoet je iemand
en gebeurt er iets
wat je niet helemaal kan uitleggen.
Geen groot verhaal.
Geen duidelijke vorm.
Maar wel een gevoel van:
hier kan ik gewoon zijn.
Zonder uitleg.
Zonder masker.
Zelfs de stukjes die misschien
een beetje vreemd lijken,
krijgen gewoon ruimte.
En dat maakt het net zo waardevol.
We delen woorden.
Soms veel.
Soms bijna niets.
En soms gewoon ook:
heb jij je vandaag gewassen?
En dat dat dan een echt gesprek is.
Niet groot.
Niet belangrijk voor de buitenwereld.
Maar wel echt.
Misschien is dat het.
Dat het niet groots hoeft te zijn
om te kloppen.
En soms komt er dan
een zin die blijft hangen.
Alsof je even beseft:
dat had ik niet verwacht,
maar het voelt wel vertrouwd.
Alsof twee werelden
naast elkaar mogen bestaan.
Alsof er ergens een plek is
waar bos en zee elkaar mogen raken,
zonder dat één van beide moet verdwijnen.
Er zit iets kwetsbaars in.
Iets fragiels ook.
Alsof je het niet wil vastpakken,
maar gewoon even naast je wil laten bestaan.
En dat is nieuw.
Of misschien niet nieuw,
maar zeldzaam.
Dat je jezelf kan zijn
zonder dat er iets moet volgen.
Gewoon dat.
En dat dat genoeg is.
Eenvoudig écht 