Boszee

Soms kom je op een plek
waar je bijna meteen voelt:

Ah …
hier mag ik even landen.

Dat had ik met Boszee.

Misschien begon het al bij de naam.
Bos en zee.
Twee werelden samen.

Alsof die plek al begreep
wat ik zelf nog aan het leren ben.

Ik kwam hier aan met spanning in mijn lichaam.
Moe van prikkels.
Moe van voortdurend afstemmen.
Moe van altijd een beetje aan staan.

En heel langzaam voelde ik
mezelf hier zakken.

Niet door grote dingen.

Maar door kleine.

Een host die
elke dag vraagt hoe het gaat
en dat ook echt lijkt te menen.

Mensen die vriendelijk zijn
zonder zich op te dringen.

Een plek waar verbinding mogelijk is,
maar waar stilte even welkom blijft.

Ik merk dat ik hier anders adem.

Rustiger.

Alsof mijn lichaam
eindelijk even stopt met alert zijn.

En misschien is dat
wat thuiskomen soms betekent.

Niet dat alles perfect is.
Maar dat je zenuwstelsel zachtjes fluistert:

hier is het veilig.

Ik ruim Luz op.
Was mijn kleren.
Maak koffie.
Kijk naar de wind aan zee.

Kleine dingen.

Maar precies daarin voel ik
hoeveel nood ik had aan eenvoud,
rust
en ruimte.

Ik dacht vroeger vaak
dat rust iets was dat ik moest verdienen.

Nu leer ik dat
sommige plekken je gewoon
uitnodigen om erin te zakken.

Boszee was zo een plek voor mij.

En ik weet nu al:

ik kom terug.