Mensen vragen me vaak:
maar wat ga je dan doen?
En meestal bedoelen ze eigenlijk:
hoe ga je geld verdienen?
Ik begrijp die vraag.
Ik leefde jarenlang op dezelfde manier.
Werken.
Doorgaan.
Functioneren.
Ook wanneer mijn lichaam
al lang signalen gaf
dat het eigenlijk niet meer ging.
Ik heb geld verdiend.
Maar zonder voldoening.
En eerlijk?
Het maakte me doodmoe.
Ziek.
Leeg.
Ongelukkig.
Ik hield er uiteindelijk
zelfs bijna niets aan over.
Behalve een lichaam
dat volledig uitgeput was.
En nu gebeurt er iets
dat voor veel mensen
misschien moeilijk te begrijpen is.
Ik schrijf.
Ik leef eenvoudiger.
Ik vertraag.
Ik kijk naar de zee.
Ik maak foto’s van kleine momenten.
Ik voel.
En dat brengt me misschien voorlopig
geen geld op.
Maar het brengt me wel iets anders.
Rust.
Zachtheid.
Voldoening.
Het gevoel dat ik eindelijk leef
in plaats van alleen maar functioneer.
Dus wanneer mensen vragen:
maar wat ga je dan doen?
Dát dus.
Misschien is dat
voor het eerst in mijn leven
meer dan genoeg.
En terwijl ik dit laat landen,
verschijnt er plots
een klein wit veertje voor mijn voeten.
Niet groots.
Niet spectaculair.
Gewoon stilletjes aanwezig.
Misschien voelt dit hele proces
eigenlijk net zo.
Zacht.
Licht.
Kwetsbaar soms.
Maar eindelijk zacht genoeg
om te landen.
Eenvoudig écht 