Toen ik nog in een appartement woonde,
probeerde ik zoveel mogelijk
verpakkingsvrij te leven.
Ik nam potjes mee naar winkels,
kocht bewust,
dacht na over afval.
En eerlijk?
Ik dacht ergens dat
dat eenvoudiger zou worden in Luz.
Maar onderweg
ontdekte ik iets anders.
Leven in een klein busje
maakt sommige dingen net …
minder praktisch.
Ik heb geen ijskast.
Geen voorraadkast.
Geen vaste plek.
En wanneer ik off grid sta,
zijn bonen in blik soms gewoon handiger
dan droge bonen
die uren moeten weken en koken.
In winkels zijn porties vaak gemaakt
voor gezinnen of koppels,
niet voor iemand alleen in een klein busje.
En ook afval werkt overal anders.
Soms kan ik goed sorteren.
Soms bijna niet.
Soms leef ik een paar dagen heel eenvoudig.
En soms ligt er plots meer verpakking in Luz
dan ik eigenlijk zou willen.
Vroeger zou ik
daar streng voor geweest zijn naar mezelf.
Nu probeer ik iets anders te leren.
Niet perfect leven.
Maar eerlijk leven.
Voelen wat mogelijk is
binnen de realiteit van dat moment.
Want duurzaam leven onderweg
blijkt niet alleen te gaan over idealen.
Het gaat ook over:
ruimte,
energie,
praktisch denken,
aanpassen,
en mild blijven voor jezelf.
Misschien is bewust leven niet:
alles perfect doen.
Misschien is het:
blijven kijken,
blijven voelen
en onderweg blijven leren.
Eenvoudig écht 