Ik dacht
dat ik dit weekend richting Gent zou rijden.
Maar mijn lichaam
denkt daar blijkbaar anders over.
Sinds gisteren is mijn elleboog ontstoken
en krijg ik amper mijn arm nog bewogen.
Autorijden lukt dus niet echt momenteel.
Vroeger zou ik
daar waarschijnlijk tegen gevochten hebben.
Toch rijden.
Toch doorgaan.
Toch mijn plannen volgen.
Maar ergens voel ik nu vooral rust.
Alsof mijn lichaam nu gewoon zegt:
blijf nog even.
Dus blijf ik nog wat langer in Boszee.
Nog wat langer in Luz.
Nog wat langer bij zee en stilte.
En eerlijk?
Misschien is dat exact wat ik nu nodig heb.
Ik begin steeds beter te voelen
dat het leven niet altijd mooier wordt
door harder te duwen.
Soms zit de zachtheid net in:
luisteren,
vertragen,
en vertrouwen
dat niet alles onmiddellijk moet gebeuren.
Gent loopt niet weg.
Mensen lopen niet weg.
En misschien
hoef ik dat zelf ook niet meer altijd te doen.
Eenvoudig écht 