Onderweg merk ik
dat zelfs een wasje doen anders voelt.
Vroeger was dat iets
dat gewoon tussendoor moest gebeuren.
Snel snel.
Tussen werk,
afspraken
en honderd andere dingen.
Nu zit ik in een wassalon
terwijl mijn lakens draaien
en heb ik plots …
tijd.
Niets om naartoe te hollen.
Geen eindeloze to-do lijst.
Gewoon wachten tot alles weer proper is.
En ergens voelt dat vreemd rustgevend.
Misschien omdat vertragen ervoor zorgt
dat zelfs kleine dingen opnieuw voelbaar worden.
Een opgeruimde Luz.
Frisse lakens.
Propere sokken.
Warmte.
Rust in mijn hoofd.
Ik denk dat ik vroeger nooit besefte
hoeveel geluk er soms zit
in iets heel eenvoudigs.
Niet in grootse dingen.
Maar in een klein moment
waarop alles weer even
proper,
zacht
en licht voelt.
Eenvoudig écht 