Mijn enige doel vandaag was eigenlijk
plakband vinden.
Maar toen ging ik even naar zee.
En daar maakte mijn doel
niet echt nog een kans.
De lucht was te groot.
De wind te aanwezig.
De zee te wild.
En ergens tussen de duinen vergat ik compleet
waarvoor ik eigenlijk vertrokken was.
Misschien is dat ook wat Boszee
stilaan met mij doet.
Ik leef hier al weken met minder.
Minder spullen.
Minder plannen.
Minder moeten.
En toch voelt mijn leven voller
dan het in lange tijd gevoeld heeft.
Vandaag wandelde ik
gewoon tussen het helmgras en de zee.
Ik keek naar een bankje in de duinen
alsof het een bestemming was.
Ik voelde de wind op mijn gezicht.
En ik dacht:
misschien is dit het eigenlijk gewoon.
Niet het grote geluk.
Niet een eindpunt.
Niet alles op orde.
Maar een Boszee-dinsdag
waarop je vergeet plakband te kopen
omdat de zee mooier was.
Eenvoudig écht 