Daarnet nam ik mezelf uiteten.
Niet omdat er iets te vieren viel.
Niet omdat ik gezelschap had.
Niet omdat ik iets gepland had.
Ik had gewoon nood aan warmte.
Na een dag van
regen,
hagel,
koude wind
en een ijskoud Luz’je
voelde mijn lichaam heel duidelijk:
genoeg kou.
Genoeg dekens.
Genoeg bibberen.
Dus ik ben ergens warm gaan zitten.
Ik heb lekker gegeten.
Mijn blog gepost.
En langzaam voelde ik mijn lichaam
weer ontspannen.
Vroeger zou alleen op restaurant gaan
misschien triestig gevoeld hebben.
Nu voelt het soms gewoon als:
goed voor mezelf zorgen.
Eenvoudig écht 