Mokka

Gisteren redden vrienden
onderweg een nestje puppy’s.

Eentje houden ze zelf.
Voor de anderen zoeken ze nog
een gouden mandje.

En toen stuurden ze foto’s door
van Mokka.

Dat kleine tongetje.
Die ogen.
Ik was eigenlijk meteen verkocht.

Ik keek gisteren
waarschijnlijk wel honderd keer
terug naar haar foto.
En heel even zag ik het helemaal voor me:
een klein hondje in Luz,
wandelen aan zee,
slapen onder dekens
terwijl wind rond het busje raast.

Ik hou enorm van honden.
Ik dogsit ook vaak.
Dus ergens voelde het niet eens zo gek.

Maar tegelijk wist ik ook:
liefde alleen is niet altijd genoeg
om ja te zeggen.

Soms is graag zien ook
eerlijk durven voelen
dat iets misschien beter nog even
niet vastgehouden wordt.

Dus ik liet Mokka weer los.

Al denk ik dat ik dat tongetje niet snel ga vergeten.