Ik hou van de ochtenden
waar de wereld nog slaapt.
Wanneer de camping stil is.
De regen zacht tegen Luz tikt.
En niemand nog iets van me verwacht.
Gewoon een muziekje.
Een warme koffie.
Dekens.
En even nergens naartoe moeten.
Ik voel me vandaag wat leeglopen.
Alsof de zee,
de wind
en de zachtheid van de afgelopen weken
vanalles hebben losgemaakt in mij.
Maar hier,
in de stille ochtend,
voelt dat ergens oké.
Alsof ik eindelijk
even niet meer alles hoef recht te houden.
En net wanneer de regen opnieuw begint,
valt er plots ook een klein streepje zon binnen.
Alsof de ochtend zachtjes fluistert:
het hoeft vandaag niet perfect te zijn
om toch een beetje op te klaren.
Eenvoudig écht 