Vier dagen niets geschreven.
Niet omdat er niets was,
maar misschien net omdat er veel was.
Soms trekt het leven me even
meer naar binnen.
Naar stilte.
Naar voelen.
Naar rust.
En vandaag stond ik hier
gewoon weer af te wassen in Boszee,
geraakt in gesprekken
met mensen naast mij.
Niet veel later vroeg hij
of hij mijn blog mocht volgen.
Hij vertelde over zijn burn-out.
Zij nodigden me spontaan uit bij hen thuis.
En toen voelde ik het opnieuw:
hoe waardevol dit schrijven eigenlijk is.
Niet alleen voor anderen.
Maar ook voor mezelf.
Dus ik schrijf verder.
Misschien zonder alles altijd te begrijpen
of te moeten uitleggen.
Gewoon …
eerlijk.
Eenvoudig écht 