Ik ben nu drie maanden onderweg
met Luz.
En eerlijk?
Soms voelt dat heel vrij.
Soms heel zacht.
En soms ook gewoon heel zoekend.
Ik merk dat ik nog
volop aan het ontdekken ben
wat werkt voor mij onderweg
en wat niet.
Welke plekken me echt rust brengen.
Hoeveel sociale prikkels ik aankan.
Waar mijn systeem ontspant.
Wat ik nodig heb om me veilig te voelen.
En dat zoeken kost soms ook gewoon
geld.
Nog een paar dagen langer op een plek blijven
omdat mijn zenuwstelsel daar kan landen.
Dingen kopen die ik onderweg nodig
blijk te hebben.
Uitproberen.
Bijsturen.
Opnieuw voelen.
Vroeger zou ik mezelf daar waarschijnlijk
hard voor veroordelen.
Nu probeer ik stilaan te begrijpen
dat dit ook gewoon deel is
van de overgang.
Ik ben niet alleen onderweg
aan het reizen.
Ik ben onderweg ook
een andere manier van leven
aan het leren.
Eenvoudig écht 