Sinds ik vertraag
begin ik opnieuw kleine dingen
op te merken.
Wind die door Luz waait in de ochtend.
Kikkers op de achtergrond.
Een glimlach van iemand onderweg.
Een busje dat voelt als vrijheid.
Een steen met een klein hartje erin verborgen.
Vroeger leefde ik vaak
zo hard in mijn hoofd
dat ik daar precies aan voorbij ging.
Nu voelt het soms alsof
het leven zachter spreekt.
Niet luid.
Niet groots.
Maar in kleine ontdekkingen.
Kleine gewaarwordingen.
Kleine momenten
waarop ik plots denk:
ah … hier ben ik.
Eenvoudig écht 