De voorbije dagen zag ik
meer single vrouwen onderweg.
Allemaal met hun eigen busje.
Hun eigen ritme.
Hun eigen plek.
En elke keer dacht ik:
woooow.
Niet omdat ik plots
wil ontsnappen aan het leven.
Maar omdat ik stilaan begin te voelen
dat er misschien meer manieren bestaan
om vrouw te zijn
dan degene die ik altijd heb
gezien.
Rustiger.
Vrijer.
Zachter.
Dichter bij jezelf.
Ik merk ook dat Luz stilaan
niet meer alleen een auto voelt.
Ze voelt als een veilige plek.
En tegelijk droom ik ik soms al
van een klein beetje meer comfort.
Niet groot.
Niet overdreven.
Gewoon een klein busje
met nét wat meer ruimte
om onderweg zacht te kunnen leven.
Vroeger zou ik gedacht hebben
dat dit tijdelijk was.
Nu voelt het soms
alsof ik langzaam
een ander soort thuis aan het
ontdekken ben.
Eenvoudig écht 