Gisteren ontmoette ik een man.
Hij vertelde over zijn burn-out.
Over kanker.
Over dokters die hem ooit nog vijftien dagen
gaven.
Dat is ondertussen meer dan twee jaar geleden.
Maar wat me het meest bijblijft,
is niet zijn ziekte.
Het is hoe hij lachte.
Hoe licht hij sprak.
Hoe hij vertelde over zijn cabrio.
Over zijn moto.
Over de dingen die hij vandaag doet
omdat hij geleerd heeft dat later geen belofte is.
Terwijl hij vertelde,
dacht ik aan hoe vaak we ons leven uitstellen.
Tot we meer tijd hebben.
Meer geld.
Meer zekerheid.
Tot iedereen akkoord gaat.
Tot het betere moment zich aandient.
Maar dat moment komt niet altijd.
Soms is het enige wat we zeker weten
vandaag.
Ik denk niet dat hij me gisteren leerde
hoe je leeft met kanker.
Ik denk dat hij me herinnerde aan
hoe gemakkelijk we vergeten te leven
zolang we denken dat we nog alle tijd
van de wereld hebben.
Misschien is dat ook waarom zijn verhaal
me raakte.
Niet omdat ik bang werd.
Maar omdat ik voelde
hoe graag ik mijn eigen leven wil blijven
kiezen.
Nu.
Niet later.
Eenvoudig écht 