Ik kwam voor de rust.
Dat was tenminste het plan.
Een paar dagen tussen de bomen.
Een boek.
Niet teveel mensen.
Niet teveel moeten.
Gewoon even landen.
Maar soms heeft het leven
andere ideeën.
Nog voor de avond begon,
zat ik cava te drinken met iemand
die ik een uur eerder nog niet kende.
Later belande ik bij mijn buren
voor een aperitief.
We praatten over leven.
Over ziekte.
Over burn-out.
Over keuzes maken.
Over wat echt belangrijk is
wanneer je plots beseft dat de tijd
niet oneindig is.
Ik luisterde naar verhalen die me raakten.
Verhalen die me eraan herinnerden
waarom ik de laatste jaren steeds vaker
voor mezelf kies.
Waarom ik vertraag.
Waarom ik luister naar mijn lichaam.
Waarom ik niet meer wil wachten tot later.
En ergens onderweg gebeurde iets moois.
Ik kwam hier om alleen te zijn.
Maar wat ik eigenlijk vond,
was verbinding.
Niet de vermoeiende soort.
Niet de soort waarin je jezelf
moet uitleggen.
Gewoon mensen die even naast je
komen zitten.
Een gesprek.
Een lach.
Een verhaal.
En daarna weer stilte.
Misschien is dat wat me
het meest raakt.
Dat rust niet altijd betekent dat er
niemand is.
Soms betekent het gewoon dat
niets geforceerd hoeft te worden.
Dat je mag zijn waar je bent.
Met mensen die toevallig je pad
kruisen.
En met jezelf.
Eenvoudig écht 