Gisteren zat ik met mijn buren
te aperitieven.
We hadden het over het leven.
Zo van die gesprekken
die ergens tussen diep
en ontroerend zweven.
Tot er plots
een gigantische vogelstront
uit de lucht viel.
Recht op de broek van de vrouw.
We schoten alledrie in de
lach.
Terwijl haar vriend iets ging halen
om het weg te vegen,
ontdekten we dat er ook nog iets
in haar haar zat.
Vanaf dan was er geen houden meer aan.
We kwamen niet meer bij.
Soms denk ik dat dat het leven perfect
samenvat.
Het ene moment heb je een diep gesprek
over wat echt belangrijk is.
Het volgende moment zit er vogelstront
in je haar.
Misschien is dat ook waarom ik
steeds meer van het leven hou.
Omdat het zichzelf nooit te serieus neemt
Net wanneer je denkt
dat je een belangrijk inzicht
aan het verzamelen bent,
vliegt er ergens een vogel voorbij
die beslist dat het tijd is voor wat
perspectief.
Eenvoudig écht 